thijs van bruxvoort

geldvriend, koffienerd en faalhaas

15 Mei 2019

Accountabilitypartner on demand

Het is alweer eind mei en de week is bijna voorbij. Na ons alweer 3e accountabillabuddy gesprek heb ik weer extra inspiratie gekregen om nog meer voor elkaar te krijgen. Ik heb mezelf beloofd dat ik iets zou schrijven. Over wat? Dat zou ik dan wel zien, had ik tegen mezelf gezegd op zondag.

Ik zou mijn labels in OmniFocus gaan aanpassen, mijn wekelijkse review kritisch onder de loep nemen, een mind sweep doen, afspraken maken, genieten, een goed moment vinden om mijn brakke MacBook voor een toetsenbord reparatie in te leveren, en nog meer.

“Denk je niet dat het weer te veel taken zijn, Thijs?” Nee fuck it. Ik ben een volwassen kerel, ik doe dit gewoon.

En zo geschiedde. Ik heb alles gedaan wat ik zei dat ik ging doen, en meer. Hoe vet is dat?

Hoe kan dat eigenlijk, hoe kan ik deze week het nou wel voor elkaar gekregen hebben? Nou, in elk geval een paar zaken:

I. Ik heb geen zin in een halve vreemde die tegen mij moet zetten dat ik mijn zaakjes niet op orde heb.

Nee Sander, een halve vreemde inmiddels niet meer, maar je snapt me.

Een tijd geleden las ik een stuk over iemand die meer voor elkaar wilde krijgen door een online monitoring videosessie te doen, waarbij je elkaar in de gaten houdt terwijl je aan het werk bent. Het lijkt op Omegle of chatroulette, maar dan met serieuze intenties in plaats van om je oren vliegende geslachtsdelen. Je zegt bijvoorbeeld dat je 30 minuten werken, en wordt gekoppeld aan een andere willekeurige persoon op de aardbol die hetzelfde wil. De eerste keer dat ik het las had ik nog geen accountability partner en kwam het nogal creepy op me over. Geef toe, het is toch geen fijn gevoel wetende dat iemand naar je zit te kijken terwijl je werkt?

Maar nu, met Sander als mijn wekelijkse gesprekspartner waarin we elkaar scherp houden op onze tijd en aandacht, snap ik het heel goed. Het is in feite hetzelfde. Iemand die je (nog niet) goed kent, mee laten ‘kijken’ hoe jij je werk voor elkaar krijgt. Alleen nu is het een ‘accountability partner on demand’.

Stel je gaat aan je kwartaaldoelen zitten, dan log je gewoon in, zet de tijd op 60 minuten en in feite zeg je het volgende: “ik moet van mezelf aan dit stuk werken en jij moet me daaraan houden.”

Dat past heel goed in deze tijdsgeest. Erken dat je mens bent, dus feilbaar. Ik vind het uitermate fascinerend.

Zelf ben ik er nog niet aan toe, ik vind de gesprekken met Sander net ‘normaal’ worden en mijn tactiek om werk te timeboxen werkt voorlopig nog goed.

II. Mijn acties waren concreter en verspreid over verschillende werktypes

De tweede reden waardoor ik dingen voor elkaar heb gekregen, denk ik, is dat mijn acties gewoon een stuk duidelijker waren. Geen dingen zoals ‘kijken naar dingen die je wil doen in de US’ en denken dat je acties moet doen terwijl die nog niet aan de orde zijn. Alleen dingen waar je aandacht aan wil besteden, gericht op je kwartaaldoelen en die voldoende afwisselend zijn. Elke actie was helder beschreven.

Naar aanleiding van het boek Grip van Rick Pastoor kwam ik tot de ingeving dat ik mijn afspraken in mijn agenda kon onderverdelen in kleuren die aangeven welk type werk het is. Dat was erg fijn, want zo kwam ik erachter dat ik op maandag en donderdag de ganse dag vergaderingen had en op vrijdagen pas echt vrije uitwerktijd had. Ik heb de volgende werktypen onderscheiden:

  • Werk - vergaderen
  • Werk - uitwerken en denken
  • Persoonlijk - sport
  • Persoonlijk - sociaal
  • Persoonlijk - relatie
  • Persoonlijk - denktijd
  • Persoonlijk - recreatie
  • Persoonlijk - boodschappen/klusjes

Zeven kleuren, die echt niet alles dekken, maar voor mij wel voldoende om inzicht te krijgen hoe ik mijn week indeel. Tijdens mijn wekelijkse review plan ik de volgende week en daar houd ik dan rekening mee met het type werk. Zo had ik bijvoorbeeld een aantal artikelen dat ik wilde lezen, ik moest nadenken over deze blog en mijn podcast, wilde sporten, tijd met mijn vriendin doorbrengen, ik had een borrel met oud-studiegenoten en moest wat boodschapjes regelen zoals een pakketje wegbrengen, bloed doneren, nachtkastjes in elkaar bouwen.

Dus ik heb niet keihard gesport, klusjes gedaan én daarna nog eens een mind sweep gedaan. Dat ging niet werken. Door te kiezen welke activiteiten goed op elkaar aansluiten, heb ik mijn week echt beter ingedeeld.

Oh, en ik heb alle notificaties uitgezet, mijn dock en menubalk op automatisch verbergen gezet en alleen iA Writer open gehad. Wat overigens echt een magnifieke app is. Dat in combinatie met OmniFocus is goud, weg met Evernote, met de afgrijselijke interface en ingewikkelde tagsystemen. Gewoon, tekst, markdown, #tags, en mappen en bestanden.

Zo heb ik dus alles gedaan voor deze week. Volgende keer gaat het weer beter en heb ik misschien nieuwe inzichten.

De timer is gegaan, mijn tijd is op. Heb ik toch meer geschreven dan ik had verwacht.

T