thijs van bruxvoort

geldvriend, koffienerd en faalhaas

01 Jun 2019

Bang voor de buren?

Soms snap ik het niet meer. Je bent een volwassen vrouw of vent (of onbekend, laten we het daar nu niet over hebben) en je hebt iets op het internet besteld. Nog geen 24 uur later, het moment dat de bezorger aanbelt, ben je niet thuis om het pakketje aan te nemen. Want je was op zoek naar het kunstgebit van je oma, om er vervolgens een post voor je al je ‘vrienden’ van te schrijven.

Kunstgebit gevonden, tijd om naar huis te gaan, nadat je in een eindeloze smoelboek scroll gevangen was met je spanningsboog van 7 seconden. Dan check je de brievenbus en zie je het welbekende briefje liggen dat het pakket bij de buren is bezorgd.

Fijn, pakketje is er, bel ik gelijk even aan en haal ik het op. Dankjewel lieve buurpersoon, voor het aannemen van het pakketje, nu kan ik eindelijk die veganistische stoofpot maken.

Fout. Blijkbaar denken mensen niet zo. Nee, het gaat eerder zo:

Opent brievenbus, ziet briefje. “Kak, nee, niet bij de buren. Shit, wat nou als ze thuis zijn en ik aanbel, dan vinden ze me vast opdringerig. Of als ze er niet zijn, dan ben ik he-le-maal niks naar de buren gelopen. Weet je wat ik doe, ik ga lekker naar huis, ik pak mijn digitale heroïne machine en vraag de buurpersoon wel of ze thuis zijn, is wel zo makkelijk.”

Nee, want dan ligt dat pakket hier wekenlang in mijn gang te staan. Ter verduidelijking, mijn vriendin en ik wonen in een complex met zo’n 100 appartementen. Ik zit niet op de gezellige bewonersgroep want ik heb überhaupt geen Facebook.

Als er na twee weken nog steeds een pakket ligt, dan vraag ik mijn vriendin of ik even op de bewonersgroep mag snuffelen. Dan zie ik berichten als:

“Lieve buren, mijn pakketje ligt al enkele dagen bij jullie, zijn jullie binnenkort thuis zodat ik het op kan halen?”

en

“Buren op nr X, jullie hebben iets aangenomen voor mij, wanneer kan ik het op komen halen?”

Natuurlijk is het handig te vragen wáár je pakketje ligt als je voor de zoveelste keer (kuch, DHL, kuch) geen briefje van de bezorger hebt ontvangen. Of als je een week lang dagelijks aanbelt en niemand doet open. Maar waarom, echt, waarom kom je niet met je luie reet van je bank af, geef die dikke duim van je wat rust en bel je aan bij je buren.

Het is alsof iedereen en alles op de aardkloot alle mogelijke frictie probeert te elimineren. Het is niet alsof je buurman een autist is die niet snapt dat je een pakketje komt halen en hem probeert te verleiden, of dat je buurvrouw een psychopaat is die nog wel een plekje over heeft in haar vriezer. Wat kan er nu gebeuren: je loop er voor ‘niks’ heen en hebt geen pakket; of je hebt hooguit een ongemakkelijke woordenwisseling.

Zie hier de teloorgang van menselijke interactie en grote techbedrijven die het alleen maar erger maken. Uber Black komt met een quite mode waarmee je aan kan geven dat je happy to chat bent of dat je liever wil dat die chauffeur zijn smoel houdt. Kun jij lekker je dikke duim op smoelboek trainen.

We durven elkaar niet meer aan te spreken of aan te bellen bij de buren om het pakketje wat we nota bene zelf hebben besteld gewoon op te halen.

Is het niet juist die frictie, die ongemakkelijke gesprekken die je hebt met anderen en een taxichauffeur vertellen dat je even geen zin hebt om te kletsen, die je vooruit helpen als mens. Die interacties, daar leer je van, daar kom je verder mee. Niet door alles wat mogelijk frictie kan veroorzaken maar te vermijden, daar schiet niemand wat mee op.

Dus, sta op, loop naar de buren en vraag of ze je pakketje hebben, ook al heb je niks besteld. Daar word je alleen maar beter van.

T.